Historia skarpet
Najwcześniejsze znaleziska skarpet i rękawiczek, datują się na III w.n.e. (Szwecja) i IV-VI w.n.e. (Egipt), a z terenów Skandynawii, Polski i Rusi Kijowskiej (Nowogród) z X wieku.
We wczesnym Średniowieczu noszono onuce. Był to wówczas kwadratowy lub prostokątny kawałek tkaniny. Używane były do butów z wysoką cholewą. Pełniły one funkcję izolacyjną od obuwia. Dzięki nim zatem można było uniknąć otarć na stopach. Spełniały jeszcze jedną bardzo ważną funkcję. Ze względu na fakt, iż nie było wówczas innej możliwości ocieplenia obuwia, onuce chroniły stopy przed zimnem.
Między X, a XIII wiekiem onuce (czyli pierwsze skarpety) wykonywane były z filcu, w późniejszym okresie technika ich wykonywania się zmieniała. Najpierw były zatem tkane igłą, a później wykorzystywano do tego druty. Potwierdzają to wykorzystane w książce "Kobieta w Średniowieczu" ryciny. Przedstawiają one kobietę, która zajmowała się wówczas robieniem skarpet lub pończoch. Wykonuje je ona, jak się można domyślać z nici, na czterech drutach. Dzięki temu były one bardzo trwałe i ciepłe. W związku z zapotrzebowaniem na ten element ubioru, powstawało wówczas wiele cechów dziewiarskich.
Jako ciekawostkę należy uznać fakt, że w Kodeksie Dyplomatycznym Krakowa, który zawiera dzieje miasta w latach 1257 -1506, czytamy w statutach z 1377 roku, ze czapnicy krakowscy na sztukę mistrzowska wykonywali nie tylko różne kapelusze, ale również filcowe skarpety. Kolejne wzmianki na temat skarpet pojawiają się w angielskich tekstach źródłowych pochodzących z XV wieku. Opisują one jak sługa ma przygotować swego pana na spotkanie. Pada tam słowo "sokys" albo "sockys" (podobnie jak współcześnie używane słowo "socks") wraz z innymi rzeczami zakładanymi na nogi. Elementy ubioru takie jak nogawice i niektóre spodnie, które wówczas noszono, miały stopy. Na nogi zakładano jednak również dodatkową tkaninę, która miała za zadanie chronić przed zimnem.
W roku 1589 nastąpił przewrót techniczny w produkowaniu tkanin wykorzystywanych do szycia elementów ubioru. Rok ten wiąże się bowiem z wynalezieniem maszyny dziewiarskiej. Dzięki niej dzianinę można było produkować w znacznie szybszym tempie. Maszyna ta dawała możliwość wykonywania fragmentów dzianiny w większych płatach, w kształcie prostokątów bądź trójkątów. W tym czasie, oprócz nici, również filc wykorzystywano do tworzenia części garderoby, która miała za zadanie chronić stopę, a dziś nazywaną skarpetą.
Jeśli chodzi o kształt produkowanych wówczas skarpet można mniemać, że wzorowano się na kształcie produkowanych już wcześniej trzewików. Były one dostosowane do kształtu stopy, a wykonywane były ze skóry. W deszczowe dni na drewniaki, zwane patynkami, nakładano but z miękkiej skóry, który wyglądem bardzo przypominał współcześnie istniejące skarpety.
Wraz z wynalezieniem możliwości, jakie daje łączenie różnych włókien, skład skarpetek zmieniał się. Obecnie dzięki skarpetkom możemy nie tylko chronić swoje stopy, ale również dobrze wyglądać. Wybór kolorów, wzorów i kształtu można swobodnie dostosować do gustu, okoliczności i wieku.
